Ook in 2006 was ik deelnemer aan de eerste Big Climb. Deze formule om samen met een buddy de legendarische Alpe d' Huez te beklimmen heeft een onvergetelijke indruk op me achtergelaten. Naast veel inspanning, tijd, energie heb ik er ook veel plezier aan beleefd en mijn grenzen verlegd. Ook de koppeling met Kika heeft een extra dimensie toegevoegd aan dit projekt. In 2009 heb ik dan ook het initiatief genomen weer te " gaan". Samen met Wilma ben ik het aanspreekpunt van de stuurgroep. Een stuurgroep die elke week weer tijd vrij maakt om alles te regelen en te overleggen. Naast gezamenlijke verantwoordelijkheden heeft ieder lid van de stuurgroep zijn specifieke taken en specialiteiten.  

In 2006 ben ik meegegaan met The Big Climb. Ik had nog nooit op een mountainbike gezeten, nog nooit een berg opgefietst en wist ook niet waar ik aan begon. Misschien maar goed ook, want de Alpe d’Huez is een gigantische berg als je al moeite hebt met de Schaapsdijkweg in Venlo. Maar het hele project – het samen trainen, sponsors zoeken, lief en leed delen, als groep naar elkaar toe groeien, elkaar helpen als het een keer niet zo goed gaat, het goede doel KIKA- was een geweldige ervaring. De euforie, de voldoening die je voelt als je samen met je buddy boven op de top staat, is onvergetelijk. Toen Mat ongeveer een jaar geleden met het idee kwam om nog een keer een Big Climb te organiseren was ik meteen enthousiast. Ik wil andere leerlingen ook de kans geven deze geweldige ervaring – een ervaring voor je hele leven -  mee te mogen maken.

Als niet-sporter wil ik samen met een leerling de uitdaging aan gaan om de Alp d’Huez te beklimmen. Het lijkt me geweldig om na een voorbereiding van 21 weken samen de top te bereiken.

Ik ken de Alped’Huez en weet hoe zwaar dit is. Met een goede voorbereiding moet het echter kunnen lukken. Het hele project “the big climb” spreekt me aan. Samen met collega’s en leerlingen 21 weken ergens naar toe werken. Allen met hetzelfde doel. Zien hoe je als groep naar elkaar toe groeit en samen de top bereiken. Steun krijgen en geven aan je buddy.

Het fietsen begon voor mij als klein jochie op een mountainbike. Lekker met vrienden de bossen in en je helemaal uitleven in de modder. Al snel kwam er een renfiets bij voor de zomerdag. Mijn eerste kennismaking met de Alpenreuzen was op mijn 17^de. Bij het plaatsje Davos (Zwitserland) was de start van de fluelapas met als hoogste punt 2383 meter. Onderweg ben ik regelmatig afgestapt en heb ik gedacht aan opgeven. Vastberadenheid en de overtuigingskracht van mijn vrienden hebben mij destijds boven gekregen. Ik zal nooit meer vergeten hoe moe ik was toen ik boven aankwam. Maar ik zal ook nooit meer vergeten hoe bevredigend het was om boven op de top te staan en te beseffen dat je het gehaald had op eigen kracht. Ik had mijn twijfels of ik boven zou komen. Wanneer dit dan toch lukt maakt dit een gevoel van euforie in je los wat later plaats maakt voor trots. Precies dit gevoel is voor mij de reden om mee te doen aan dit project. Ik hoop dat de leerlingen die we meenemen naar de Alp d’Huez precies ditzelfde gevoel zullen krijgen wanneer ze boven over de streep komen. Dit zal hopelijk voor hen een ervaring worden om nooit te vergeten… Daar doe ik het voor!