21 weken waren inmiddels gepasseerd, weken van hard trainen en weken van doorzettingsvermogen. Met zijn allen zou ons dit lukken en het harde werken zou nu beloond worden. Aan zelfvertrouwen ontbrak het in ieder geval niet.

De eerste ontmoeting met de berg viel erg zwaar. Tijdens ons verblijf zijn we met de bus de Alpe d’Huez opgegaan. Een akelige stilte deed zich voor. Al die scherpe haarspeldbochten, die steile wegen, die hoogte… Als de bus al met zoveel moeite naar boven komt, hoe ga ik dit dan in godsnaam redden? Ik betrapte mezelf erop dat ik toch wel minder zeker van mijn zaak werd, waarop ik probeerde mijn hoofd leeg te maken en simpelweg te genieten van deze prachtige omgeving.

Maar vandaag was de dag toch echt aangebroken. Nervositeit, spanning en vreugde. Eerlijk gezegd had ik het erg zwaar, zo net voor de klim. Maar ik moest positief blijven. Na een erg betekenisvolle peptalk van mijn buddy Henk, waarmee ik samen dit avontuur mocht beleven, stond niets me meer in weg. “Ik laat me toch zeker niet kennen door zo’n bergje!” Met de hele groep fietsten we de immense uitdaging tegemoet. Aan de voet van de Alpe d’Huez maakten we een kring, kwamen we tot onszelf en wensten elkaar veel succes. En weg waren we!

Ik kan me nog herinneren hoe zwaar ik het de eerste kilometers al had. Ik dacht bij mezelf: dit betekent niet veel goeds, als ik nu al zo moet zwoegen. En we zijn nog lang niet op de helft. Buiten mijn sterke wil om toch verder te gaan, was het Henk die me als het ware naar boven heeft gepraat. Dankzij hem leek de pijn die ik voelde toch wat minder, waardoor ik de kracht had om vooral door te gaan. Op een bepaald punt, daar bij het kerkje, werd ik niet goed en was ik genoodzaakt mijn helm af te zetten. Maar ook dit weerhield ons niet en we gingen verder. Op een gegeven moment realiseerde ik me heel erg goed waarvoor ik deed: voor mezelf natuurlijk, maar ook voor KiKa. De gedachte flitste door me heen dat dit wat ik nu voelde niets voorstelde in vergelijking met al die kinderen (en volwassenen) die dagelijks pijn lijden. Ik moest er nu echt voor gaan, ik doe het voor hen! De pijn in mijn benen leek even minder erg en ik was sterker dan ooit tevoren. Samen met Henk haalden we zelfs nog andere teams in en ik kon meer dan ik zelf gedacht had.

Nu de finishlijn in de buurt kwam, werd het erg spannend. Henk, die de berg al eerder had beklommen, bleef volhouden dat we er nu echt bijna waren, maar voor mij leek het nog een eeuwigheid te duren. (Ik realiseerde me achteraf dat ik misschien toch wel aardig aan het zeuren was tijdens deze laatste kilometers.) Opnieuw vertelde Henk me dat we er nu echt bijna waren. En ja hoor, daar stonden ze allemaal: juichend en schreeuwend bij het eindpunt. Daar gingen we, samen over de finish. Tranen van geluk rolden over mijn wangen. Woorden kunnen niet beschrijven hoe ik me voelde. We hadden het toch maar even gedaan. Al die weken, al die dagen. En uiteindelijk haalde iedereen het. De een wat sneller dan de ander, maar iedereen had er op zijn eigen manier voor gevochten om deze overwinning te behalen.

Aan doorzettingsvermogen ontbrak het mij nooit, maar een erg sportief persoon was ik nooit geweest. Ik was toch wel aan de zware kant en gezond eten deed ik ook niet altijd. Mijn sportprestaties waren vaak niet denderend, mijn conditie liet mij ook nog wel eens in de steek en met gym werd ik vaak als laatste gekozen. Maar uiteindelijk draait het daar niet om. Belangrijk is dat je laat zien wie je bent. Geef niet op en zet door. Doe vooral je best, want meer kun je toch niet doen. Waardeer je eigen kunnen! Nu, 4 jaar later, ben ik 18 jaar, heb ik inmiddels het Blariacumcollege verlaten en studeer ik in Utrecht. Nog steeds sta ik vaak stil bij 23 september 2006. De impact die deze gebeurtenis op mij gehad heeft (en ik hoop ook op mijn mede-buddies), blijft voor mij een onbeschrijflijke, geweldige ervaring en vooral een wijze levensles. Ik werd als het ware wakker geschud en stond stil bij mijn eigen gezondheid. Sinds die tijd ben ik gezonder gaan eten en ben ik naar eigen zeggen zelfs een sportfanaat geworden. Overgewicht, daar kamp ik al lang niet meer mee en een uitdaging ga ik niet meer uit de weg. Ik heb voor mezelf alles op een rijtje gekregen en ben uitgegroeid tot een gelukkig mens.

Ik spreek tot jullie, alle deelnemers van The Big Climb 2010, iedereen die deze uitdaging is aangegaan en wens jullie het beste. Ook al zit het soms even niet mee (en doen je benen stiekem toch wel heel veel pijn!), probeer niet op te geven. Uiteindelijk is niets onmogelijk.

Met vriendelijke groet,

Rowena Roeffen